X
Usługi - Cyfrowe ulepszanie obrazu iconka

Cyfrowe



Rekonstrukcja obrazu to termin nie tylko zarezerwowany do prac nad wiekowymi materiałami filmowymi. Również  nowe produkcje (filmowe i reklamowe) wymagają naprawy zarejestrowanego obrazu. Podczas prac, często okazuje się, że nie działają algorytmy dedykowanych programów rekonstrukcyjnych. W takiej sytuacji specjaliści reKNIO projektują i programują własne algorytmy, dedykowane do specyficznych typów uszkodzeń.  


Najczęściej spotykanymi uszkodzeniami współczesnych produkcji są:


Stabilizacja

Znane są sytuacje, gdy na etapie postprodukcji okazuje się, że zarejestrowany materiał filmowy jest mocno niestabilny. Drgający obraz staje się nieczytelny, co odwraca uwagę od właściwej akcji. Do tej grupy należą materiały rejestrowane w ruchu (przy użyciu dronów, helikopterów, samochodów, łodzi, steadicamu, kranów filmowych), a także wynikają z nieumiejętnego posługiwanie się zoomem obrazu. 


Skalowanie

Ze względu na postęp technologiczny i nowe trendy w sektorze telewizyjnym, rośnie zapotrzebowanie na kontent wyższych rozdzielczości (Full HD, Ultra HD, 2K, 4K). Materiały w niższych rozdzielczościach (np. SD, 720p) można dziś przygotować do emisji w formatach Full HD i Ultra HD. Odpowiednie algorytmy oraz rozwiązania sprzętowe, pozwalają na uwydatnienie niewidocznych dotąd szczegółów (jeśli tylko są zapisane w obrazie), wyostrzenie obrazu oraz zarządzanie ziarnem filmowym. Takie podejście pozwala poprawić obraz znacznie lepiej niż automatyczna konwersja podczas emisji materiału.


Warto wspomnieć, że materiały o różnych rozdzielczościach, można łączyć z ujęciami ze współczesnych planów zdjęciowych (wykorzystywanie archiwaliów we współczesnych produkcjach). W takim przypadku proces skalowania pozwala, w sposób prawie niezauważalny, montować sceny z różnych ujęć. Przykładem produkcji z wykorzystaniem procesu upscale jest zrealizowany w reKINO film reż. Andrzeja Wajdy "Wałęsa. Człowiek z nadziei" (2013). 


Zarządzaniem ziarnem filmowym i szumem cyfrowym

W XXI wieku praktycznie nie istnieją granice dla miejsc, w których możemy rejestrować materiał filmowy: pod wodą, na wodzie, w powietrzu czy w przestrzeni kosmicznej. Popularna stała się nawet praktyka przerabiania ujęć dziennych na nocne, bądź na odwrót.


Różne poziomy ziarna zarejestrowanego w zależności od zastosowanej technologii i warunków atmosferycznych, wymagają procesu zarządzania ziarnem. Na tym etapie nie ma przeszkód aby zdjąć ziarno filmowe, wyrównać jego poziom, zredukować jego wielkość czy intensywność. Bardzo ważnym elementem jest także możliwość dodania ziarna filmowego: zarówno cyfrowego jak i analogowego. Jedną z metod stosowanych w reKINO, jest zeskanowanie fragmentu materiału światłoczułego, odseparowanie zeskanowanego ziarna i nałożenie go na film. Takie działanie pozwala uzyskać najlepszy efekt, w przeciwieństwie do powszechnie stosowanych automatów do zaziarnienia obrazu (przygotowanych na bazie próbek dostępnych w dedykowanych programach rekonstrukcyjnych).


Proces zarządzania ziarnem ma także zastosowanie przy produkcji masterów filmowych. W zależności od przeznaczenia kopii cyfrowych, poziom ziarna i szumu bezie różnił się dla filmu kinowego, wersji telewizyjnej, czy np DVD. Na tym etapie możemy wyeliminować większość problemów związanych z procesem transkodowania (wpływ ziarna na kompresję).


Defekty kodowania

Zastosowanie słabej jakości kodowania oraz błędy w kodowaniu, powodują wszelkiego rodzaju artefakty: widoczne krawędzie makrobloków, migotanie makrobloków, niewłaściwe zakodowanie makrobloku, efekt aliasingu na krawędziach. Wymienione defekty obrazu można całkowicie usunąć lub zminimalizować ich intensywność. 


Zabrudzenia na obiektywie

Ślady odcisków palców, widoczne pojedyncze włosy lub drobinki kurzu, które osiadły na obiektywie - to tylko niektóre artefakty często zarejestrowane na materiale filmowym.


Błędy matryc światłoczułych

Błędy matryc światłoczułych, podobnie jak zabrudzenia na obiektywie, należą do grupy artefaktów widocznych na całej długości zarejestrowanego materiału filmowego. Problemem jest ich stała obecność w jednym miejscu, co utrudnia uzyskanie offsetu, potrzebnego do wymalowania. Do tego zadania specjaliści z reKINO opracowali autorski algorytm, umożliwiający uratowanie materiałów bez konieczności powtarzania kosztownych “dokrętek” na planie filmowym.